Schilderen zit in de familie, zowel van vader's als moeder's kant; moeder maakte aquarellen. Voor Adeline van Waning (Rotterdam, 1946) boden tekenen en schilderen altijd een welkom evenwicht bij haar werk als psychiater met kinderen en volwassenen. Ze is lange tijd psychotherapeutisch en wetenschappelijk werkzaam geweest, vooral met migranten en vluchtelingen.

Verrassende ontwikkelingsmogelijkheden, veerkracht en variëteit in uitdrukkingsvormen hebben haar altijd geboeid, zowel in het werken met mensen als in kunstzinnig bezig zijn. Ze schilderde bij Kunstweb, Amsterdam (olieverf, aquarel), en enige jaren bij Michiel Dhont (houtskool, acrylverf). Vanaf 2004 heeft ze veel van Peter Schenk geleerd, in het werken naar model, landschappelijk en abstract, met verschillende materialen. Als wereldburger heeft ze veel gereisd, en in de zeventiger jaren periodes in Pakistan en Suriname gewerkt. In recente tijden lagen haar bestemmingen vaak in het Verre Oosten, waar ze onderwijs gaf aan universiteiten in Zuid Korea en Japan. Calligrafielessen van Hiroko Ishikawa verfijnden haar palet van uitdrukkingsmogelijkheden. De laatste jaren wijdt ze zich vooral aan Sumi-e (zwarte-inkt schilderen), met Marjon de Jong - erkend meester in deze Japanse schilderkunst - als belangrijke inspiratiebron. Inspiratie vindt ze ook in spirituele wijsheidstradities, boeddhistische psychologie, onderzoek in neurobiologie en bewustzijn, en een ruime 'science of mind'. Ze beoefent met name vormen van Tibetaans boeddhistische meditatie, Dzogchen, en volgt het pad van de Diamond Approach (Ridhwan, A.H. Almaas), een eigentijds pad van zelfverwerkelijking en bevrijding. Haar toewijding tot een leven in waarheid uit zich ook in haar betrokkenheid bij zorg voor de planeet en alle wezens die de planeet delen. Deze interesses vinden uitdrukking in haar werk. Zie ook de website www.meditationapr.org .